Kochani!

Mam na imię Monika, a oto moja historia. 

Trzy lata temu moje życie zamieniło się w pole bitwy. Diagnoza brzmiała jak wyrok: złośliwy, niezwykle agresywny i rozsiany rak piersi o najwyższym stopniu złośliwości (G3) z przerzutem do wątroby. Podjęłam rzuconą rękawicę. Przeszłam przez piekielnie trudne roczne leczenie – wyniszczającą chemioterapię, immunoterapię i ciężką operację mastektomii podskórnej. 

Tamto leczenie okaleczyło moje ciało. Do dziś borykam się z bolesnymi pamiątkami i skutkami ubocznymi agresywnego leczenia, ale wygrałam. Po operacji lekarze nie znaleźli ani jednej komórki nowotworowej. Przez dwa lata cieszyłam się każdym dniem spokoju, pracowałam, żyłam. Myślałam, że najgorsze mam już za sobą. 

Niestety, potwór wrócił. 

Niedawne badania PET i rezonans przyniosły druzgocącą wiadomość: doszło do wznowy lokoregionalnej (czyli nawrotu w choroby w tej samej okolicy). W mojej piersi (na implancie) pojawił się guz o wielkości 20 mm, a w węźle chłonnym kolejny – 18 mm. Biopsja potwierdziła, że to ten sam, niezwykle zjadliwy przeciwnik (HER2 3+) o zatrważającym wskaźniku podziału komórkowego Ki-67 na poziomie aż 90%. Ten rak rośnie w zastraszającym tempie. 

Lekarze zaproponowali mi potężną, tradycyjną chemioterapię (tzw. czerwoną chemię). Jednak mój organizm po poprzednim leczeniu jest tak wyniszczony, że lekarze obawiają się zastosowania ponownie tak intensywnej terapii. 

 Chcę walczyć, ale muszę żyć i funkcjonować! 

Największą szansą na wyzdrowienie jest podjęcie nowoczesnego, celowanego leczenia w połączeniu z mniej inwazyjną, spersonalizowaną chemioterapią, która uderzy prosto w raka, oszczędzając moje i tak już umęczone ciało. Jestem samotną matką i muszę normalnie funkcjonować, nie stracić resztek zdrowia i móc nadal chodzić do pracy, która daje mi siłę do codziennego wstawania z łóżka. Na co dzień pracuję w szkole jako pedagog szkolny i pedagog specjalny z dziećmi z niepełnosprawnością intelektualną oraz ruchową, prowadzę zajęcia rewalidacje oraz zajęcia korekcyjno-kompensacyjne. Kocham przyrodę, góry i wędrówki po górskich szlakach oraz muzykę, śpiewam w scholii parafialnej, gram na instrumentach, lubię czytać książki.  

Przede mną długa i bardzo kosztowna droga. Aby bezpiecznie przejść przez to leczenie, potrzebuję ogromnych środków, które znacznie przekraczają moje możliwości finansowe. Pieniądze ze zbiórki zostaną przeznaczone na: 

• prywatne konsultacje u najlepszych profesorów onkologii (m.in. w Narodowym Instytucie Onkologii w Krakowie) w celu idealnego dopasowania terapii; 

• nierefundowane leki osłonowe, specjalistyczne preparaty na regenerację śluzówek i jelit oraz nowoczesne opatrunki; 

• częściowo odpłatne procedury chroniące mój organizm przed skutkami ubocznymi oraz późniejszą, niezbędną rehabilitację pooperacyjną; 

• pokrycie kosztów częstych dojazdów do wyspecjalizowanych ośrodków onkologicznych. 

Mam w sobie ogromną wolę życia. Rak nie ma przerzutów do innych narządów, co oznacza, że mam realną szansę na skuteczne leczenie i długotrwałe zatrzymanie choroby. Muszę tylko przyjąć broń, która zniszczy guza, ale nie zabije mnie samej. 

Błagam Was o pomoc. Każda złotówka, każde udostępnienie tej zbiórki to dla mnie krok w stronę życia bez strachu, bólu i otwartych ran. Pomóżcie mi wygrać tę walkę! 

Dziękuję z całego serca
Monika